اي که رفتي و نرفتي نفسي از يادم

شاعر : اوحدي مراغه اي

خاک پاي تو چو گشتم چه دهي بر بادم؟اي که رفتي و نرفتي نفسي از يادم
تا غلام تو شدم زين دگران آزادمپس ازين پيش من از جور مکن ياد، که من
حاصل آنست که از تخت به خاک افتادمچند پرسي تو که: از عشق منت حاصل چيست؟
بر کنم دل ز تو، ورنه بکني بنيادمکردم انديشه‌ي خود: مصلحت آنست که من
چون ببيني که ز غم در قفس فولادمآهنينست دلت ورنه ببخشي بر من
که جگر خسته بديدي و ندادي دادماز دل سخت تو آن روز من آگاه شدم
اوحدي‌وار به خورشيد رسد فريادممکن، اي ماه، جفا بر تن من، کز غم تو